Tereny przez nich zamieszkane stawały się gruntem państwowym (ager publicus). Przysługiwały im jedynie niektóre instytucje ius gentium. Na mocy wydanej w 4 r. Lex Aelia Sentia ze statusem peregrini dediticii zrównano tych wyzwoleńców, którzy, będąc jeszcze w stanie niewoli, zostali ukarani za ciężkie przestępstwo lub byli używani do walk cyrkowych (ich sytuacja była pogorszona przez zakaz osiedlania się w Rzymie i w promieniu 100 mil od niego pod rygorem powrotu do stanu niewoli)tamże 1,13-15 i 25-27 stan ich określa Gaius 1,26 jako pessima libertas "najgorsza wolność". Peregrini dediticii nie uzyskali obywatelstwa rzymskiego przez ogłoszenie Constitutio Antoniniana w 212. Nastąpiło to na mocy ustawy wydanej przez cesarza Justyniana w 530Codex 7.5.1.
Zobacz też Rzymski dyplom wojskowy
Przypisy
Bibliografia A. Dębiński, Rzymskie prawo prywatne. Kompendium, Warszawa 2008, Wyd. LexisNexis,
Kategoria:Prawo rzymskie