Stanisław Popiński (ur. 31 października 1891 w Jeruzalu, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – chorąży Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Jana i Bronisławy z Matuszewskich urodzony 31 października 1891 we wsi Jeruzal, w ówczesnym powiecie skierniewickim guberni warszawskiej. W 1901 rozpoczął naukę w szkole miejskiej w Żyrardowie. Po ukończeniu czterech oddziałów kontynuował naukę w Szkole Handlowej w Warszawie. W 1911 zakończył naukę w klasie piątej i przez dwa lata pracował w handlu.
1 listopada 1913 został wcielony do armii rosyjskiej i przydzielony do 176 perewołoczeńskiego pułku piechoty, który stacjonował w Czernichowie i wchodził w skład 44 Dywizji Piechoty. W tym pułku ukończył szkołę podoficerską, a w 1914 wyruszył na front. W 1917 roku, po upadku Imperium Rosyjskiego, zaciągnął się do I Korpusu Polskiego.
W 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego i walczył w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach III baonu warszawskiego 36 pułku piechoty. W 1921 roku, w stopniu sierżanta sztabowego, służył w kompanii telegraficznej nr 3.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku. Awansował na stopień chorążego. Służył w 18 pułku piechoty w łączności.