Katastrofa kolejowa pod Starogardem – katastrofa, która wydarzyła się 30 kwietnia 1925 roku. Należy do najpoważniejszych tego typu wypadków w dwudziestoleciu międzywojennym oraz do największych katastrof kolejowych w Polsce.
Przebieg zdarzenia Katastrofa miała miejsce na terytorium Polski, pomiędzy stacjami Swarożyn i Starogard (linia kolejowa nr 203) na zakręcie, gdzie nasyp kolejowy po obu stronach miał wysokość 8–9 metrów. Wypadek wydarzył się na zachodnim torze, uległ mu pociąg pospieszny międzynarodowy nr 907, kursujący między Prusami Wschodnimi a Niemcami przez korytarz gdański na trasie Insterburg – Berlin. Skład stanowiło 9 wagonów, w tym 1 sypialny, 1 bagażowy.
Do zdarzenia doszło po wyjeździe pociągu z lasu na łuku linii torów. Dokładne badanie miejsca rozkręcenia szyn wskazało, że szyny wraz z podkładem przesunięte były o około 8 centymetrów, co miało spowodować natychmiastowy zjazd pociągu z nasypu z wysokości około 6 metrów. Jednak prędkość pociągu pośpiesznego (80 km/h) oraz jego ciężar spowodowało, że jechał on jeszcze parę metrów po torze (lecz nie na szynach) i ostatecznie wrył się w ziemię. Rozmiary katastrofy mogły być większe, gdyby nie przytomność umysłu kierownika pociągu i jego zastępcy.