Tym drugim torem było zarobkowe akompaniowanie Jerzemu Grunwaldowi pod nazwą jego zespołu En Face. W pierwszej części wspólnych występów Apokalipsa prezentowała własne utwory. Współpraca z Grunwaldem trwała dwa lata (1973–1975). Grupa zyskała pewną popularność i usamodzielniła się pod koniec 1975 roku. Wtedy dołączyli nowi muzycy: gitarzysta Jan Borysewicz w miejsce Radziejewskiego, który wrócił do zespołu Niemena i Andrzej Dybul (instrumenty perkusyjne), a w późniejszym okresie Rafał Rękosiewicz (instrumenty klawiszowe). Muzykę którą wtedy grali Dudek nazwał prostym bluesem i hard-rockiem bez kombinowania i żartów. Pojawiły się także wielogłosowe partie wokalne.
W 1976 roku grupa wystąpiła na imprezach: Super Arena w Poznaniu i Wielkopolskie Rytmy Młodych w Jarocinie, koncertowała z Dzikim Dzieckiem i Budką Suflera. Podczas poznańskiego koncertu poprzedzającego występ Budki, zespół został entuzjastycznie przyjęty przez publiczność i przyćmił lublinian. W czerwcu tego samego roku Apokalipsa dokonała nagrań dla Radia Poznań: Ta Duda, Daj Mi Znać, Hej Ucieka Czas, Bieg Ku Promieniom Słońca. Ich realizatorem był Ryszard Gloger. Utwory opublikowano po wielu latach na płycie Niepublikowane w 11-płytowej antologii Irek Dudek Anthology 1976-2006.