W 1995 roku był kierownikiem Głównego Urzędu Służby Kontroli Administracji Prezydenta Republiki Białorusi w obwodzie homelskim.
Działalność parlamentarna 16 maja 1990 roku został deputowanym ludowym do Rady Najwyższej Białoruskiej SRR XII kadencji (od 19 września 1991 roku – Rady Najwyższej Republiki Białorusi). Pełnił w niej funkcję zastępcy przewodniczącego Stałej Komisji ds. Ekologii i Racjonalnego Wykorzystywania Zasobów Naturalnych.
W drugiej turze wyborów parlamentarnych 28 maja 1995 roku został wybrany na deputowanego do Rady Najwyższej XIII kadencji z Lelczyckiego Okręgu Wyborczego Nr 101. 9 stycznia 1996 roku został zaprzysiężony na deputowanego. Od 23 stycznia pełnił w Radzie Najwyższej funkcję członka Stałej Komisji ds. Budżetu, Podatków, Banków i Finansów. W Radzie był przywódcą frakcji socjaldemokratycznej „Związek Pracy”. Pełnił funkcję przewodniczącego Partii Zgody Ludowej (PZL). W 1995 roku był jednym z inicjatorów utworzenia Związku Socjaldemokratycznego, a w 1996 roku zjednoczenia PZL i Białoruskiej Socjaldemokratycznej Hramady w jedną partię o nazwie Białoruska Socjaldemokratyczna Partia (Ludowa Hramada) (BSdP (LH)). W czasie kryzysu konstytucyjnego jesienią 1996 roku stanął po stronie prezydenta Alaksandra Łukaszenki, za co został zmuszony do opuszczenia frakcji „Związek Pracy”.