Po wkroczeniu wojsk sowieckich, w lipcu 1945 roku ujawnił się z niemal całym sztabem Obwodu Płockiego i Inspektoratu Płocko−Sierpeckiego AK. Zagrożony aresztowaniem, od wiosny 1946 r. ponownie w konspiracji jako żołnierz Ruchu Oporu Armii Krajowej w Obwodzie „Mewa”, obejmującym terenem działania zachodnie powiaty województwa warszawskiego (Sierpc, Płońsk, Płock, Mława). W październiku 1946 r., awansowany przez komendanta Obwodu, Józefa Marcinkowskiego „Brzezińskiego”, do stopnia porucznika i mianowany komendantem Rejonu nr 2, obejmującego powiaty płocki i sierpecki. Podczas amnestii w 1947 roku odmówił wykonania rozkazu o ujawnieniu się i z wiernymi sobie żołnierzami kontynuował walkę, dowodząc samodzielnym oddziałem ROAK. Osobiście dowodził 12 lipca 1947 r., walką z grupą operacyjną UB i MO pod Okalewem w powiecie rypińskim, w czasie której zabito 16 funkcjonariuszy resortu bezpieczeństwa oraz 11 października 1947 r., akcją we wsi Chudzynek gm. Drobin pow. Płock, w czasie której zginął Władysław Rypiński “Rypa”, dowódca PPR−owskiego “szwadronu śmierci” skrytobójczo mordującego byłych żołnierzy AK i członków PSL. W październiku 1947 r. podporządkował swój oddział 11 Grupie Operacyjnej NSZ, dowodzonej przez ppor. Stefana Bronarskiego „Liścia”, i objął dowództwo nad wszystkimi oddziałami zbrojnymi Grupy.