W toku dalszej służby dowodził torpedowcami „Shubrick” i „Wilkes” oraz jednym z pierwszych niszczycieli US Navy, „Decatur”, następnie 1. Flotyllą Torpedowców. Podczas rejsu Wielkiej Białej Floty był oficerem uzbrojenia na pancerniku „Nebraska”. W latach 1912–1913 był instruktorem w Naval War College, 1913–1914 adiutantem sztabu dowódcy Atlantyckiej Flotylli Torpedowców, komandora Williama Simsa, 1914–1916 oficerem Biura Wywiadu Marynarki, 1916–1917 komendantem bazy morskiej Guantanamo Bay.

Po włączeniu się Stanów Zjednoczonych do działań I wojny światowej, w listopadzie 1917 roku został wysłany do Londynu, gdzie wszedł w skład sztabu admirała Simsa, dowodzącego siłami US Navy na wodach europejskich. Za swą wojenną służbę został odznaczony Navy Cross, brytyjskim Orderem św. Michała i św. Jerzego i włoskim Orderem św. Maurycego i Łazarza. Po powrocie do Stanów Zjednoczonych w marcu 1919 roku ponownie został wykładowcą Navar War College, następnie dowodził krążownikami „Brooklyn” i „Charleston”. W 1921 roku służył w biurze Szefa Operacji Morskich.