elektryfikację sieci i jej przedłużenie.
Ostatecznie, po analizie finansowej oraz wobec braku zgody władz miejskich na przedłużenie trasy, inwestor wycofał się. Wkrótce potem komunikacja została zawieszona i całą sieć zlikwidowano w 1906 roku.
Tramwaj elektryczny W czasie II wojny światowej około 60 proc. zabudowy Gdańska uległo zniszczeniu. Pobliski Sopot został zniszczony w niewielkim stopniu i zaczął pełnić funkcję zaplecza mieszkaniowego dla pracujących w Gdańsku. Tysiące osób potrzebowały codziennego transportu na tej trasie. Sieć tramwajowa w Gdańsku również została zniszczona. W ramach powojennej odbudowy wybrano odcinki do remontu i odtworzenia, a także zaplanowano nowe fragmenty. Pierwotnie nie przewidywano budowy Szybkiej Kolei Miejskiej, a przewozy z Gdańska do Gdyni miały być obsługiwane przez tramwaje i trolejbusy. Budowę rozpoczęto na początku 1946 r., a 10 listopada 1946 r. oficjalnie otwarto dwutorową linię tramwajową do Sopotu. Połączenie z gdańskimi torami znajdowało się przy skrzyżowaniu z ul. Opacką w Oliwie (zachował się zatopiony w asfalcie fragment szyny), następnie trasa biegła wzdłuż obecnej al. Grunwaldzkiej w Gdańsku i al. Niepodległości w Sopocie. Sopocką pętlę z przystankiem końcowym zlokalizowano na niewielkim wzniesieniu przy obecnej ul. Reja w Świemirowie.