„Życie i Nowoczesność” („ŻiN”) – czwartkowy dodatek do dziennika „Życie Warszawy”, powołany do istnienia w maju 1970 z inicjatywy Stefana Bratkowskiego, który też był jego pierwszym kierownikiem. Dodatek miał daleko idącą niezależność od redakcji macierzystej, propagował nowoczesne myślenie o gospodarce i podstawy demokracji, popularyzował najnowsze osiągnięcia nauki i techniki.
„Życie i Nowoczesność” zgromadziło w swym zespole wielu wybitnych dziennikarzy, którzy na trwale zapisali się w historii prasy polskiej. Byli między nimi Juliusz Rawicz, Karol Szyndzielorz, Jerzy Zieleński, Jerzy Szperkowicz, Joanna Horodecka, Władysław Fiałkowski, Andrzej Gorzym,Iwona Jacyna, Roma Przybyłowska i inni. Z tego kręgu wyszli również Jerzy Baczyński, Edwin Bendyk, Jacek Poprzeczko (dziennikarze tygodnika „Polityka”), Joanna Zimakowska („Świat Nauki"). Z dodatkiem współpracowało także wielu wybitnych dziennikarzy–popularyzatorów nauki. Lech Pijanowski prowadził rubrykę łamigłówkarską „Rozkosze łamania głowy”. Z uwagi na propagowanie poglądów nie do przyjęcia dla ówczesnych władz PRL, w 1973 trzon redakcji wyrzucono z pracy, a niektórzy dziennikarze (Stefan Bratkowski, Józef Kuśmierek) dostali wilcze bilety. Nowym redaktorem naczelnym został Karol Szyndzielorz.