Po wyzwoleniu wyjechał do Gdyni, gdzie przez dwa lata był scenografem w Teatrze Komedia i Aktorów Województwa Gdańskiego. Równocześnie był zaangażowany w organizację objazdowych wystaw sztuki w zakładach pracy Trójmiasta, wieczorów poezji śpiewanej oraz własną twórczość malarską. W 1949 współpracował z Teatrem Polskim w Szczecinie, a następnie przeniósł się do Warszawy. Występował w Kabarecie Szpak, gdzie był aktorem i piosenkarzem. W 1951 zaprojektował scenografię dla Teatru Nowego w Poznaniu. Występował na scenie i w powstającej telewizji z własnym programem artystycznym, organizował w swojej pracowni wieczory ballad. Od 1966 był stałym uczestnikiem „Spotkań przy lampie naftowej”, które były organizowane przez Muzeum Mazowieckie w Płocku. Na zakończenie kariery scenografa zaprojektował scenografię dla Towarzystwa Fredreum. Przez całe życie malował i ten rodzaj sztuki uważał za główną dziedzinę swojej twórczości. Spoczywa na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera 32C-9-1)Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze.
W małżeństwie z Ewą Leliwa-Lisowską (ur. 1912 Lwów), absolwentką krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, działaczką ZWZ-AK pseudonim „Ewa” i uczestniczką powstania warszawskiego (1944), pozostawił syna Ryszarda.
Przypisy