Łącznie na wyposażeniu USAF do końca 1962 roku znalazło się 80 tysięcy pocisków tego typu.
Pierwsze zestrzelenie wrogiej maszyny pociskiem AAM-N-7 Sidewinder IA odnotowano 24 września 1958 roku, gdy tajwański F-86 Sabre zniszczył należącego do komunistycznych Chin MiGa-15.
Pociski Sidewinder I i Sidewinder IA, posiadały głowicę odłamkową o masie 4,5 kg z zapalnikiem kontaktowym lub zbliżeniowym, zdolną efektywnie razić cel w promieniu 9 metrów. Czujnik podczerwieni miał 4° kąt obserwacji przestrzeni, a pocisk mógł manewrować z przeciążeniem do 12G. Jednostkę napędową stanowił silnik rakietowy na paliwo stałe o ciągu 17,8 kN zdolny rozpędzić pocisk do prędkości 1,7 Ma. Ze względu na wąski kąt obserwacji czujnika, Sidewinder mógł być używany tylko do przechwytywania samolotów od strony ogona na dystansie od 900 do 4800 metrów, przy założeniu że cel nie wykonuje uników. Ze względu na brak chłodzenia czujnika podczerwieni, był on bardzo podatny na inne źródła ciepła takie jak słońce, czy odbicia od ziemi.