Kierując się poglądem, że replika arcydzieła jest lepsza niż przeciętny oryginał, kolekcjonerzy, począwszy od czasów pierwszego cesarza Rzymu aż do początku XX w., gromadzili wielkie gipsowe odlewy uznanych arcydzieł. Już w IV w. p.n.e. Grecy wykonywali gipsowe odlewy słynnych marmurowych posągów. W czasach rzymskich zainteresowanie rzeźbą grecką również powodowało kopiowanie dzieł sztuki. Odlewy gipsowe były także popularne w okresie renesansu, kiedy „odradzająca” się starożytność oddziaływała na ówczesny artystyczny gust. Pod koniec XVIII w. zbiory odlewów gipsowych, inspirowanych nowymi odkryciami archeologicznymi, można było znaleźć w większości miast europejskich. W XIX w. zapotrzebowanie na gipsowe odlewy gwałtownie wzrosło. Dominacja historycznych stylów w architekturze przedmodernistycznej powodowała, iż student architektury musiał studiować wybitne budowle z przeszłości, w czym gipsowe odlewy odgrywały istotną rolę.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Carnegie Museum of Art · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.