W 1964 roku uzyskał na Akademii Ekonomicznej w Krakowie stopień doktora nauk ekonomicznych, na podstawie pracy Zagadnienia ruchu funduszów przedsiębiorstwa jako elementu składowego ruchu funduszów społecznych rozpatrywanych na przykładzie przedsiębiorstwa przemysłu maszynowego. Od 1 października 1967 roku został pełnoetatowym pracownikiem dydaktycznym Akademii Górniczo-Hutniczej.
W 1971 roku otrzymał stanowisko docenta oraz został kierownikiem Zakładu Ewidencji Gospodarczej oraz Informacji Statystycznej (później Zakładu Makroorganizacji) Instytutu Nauk Społecznych AGH, w 1974 habilitował się na podstawie rozprawy Problemy doskonalenia rachunku bilansowego (wykorzystanie metod rachunkowości społecznej). W 1983 roku został mianowany profesorem nadzwyczajnym, w 1992 roku otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. W latach 1980–1988 był zastępcą dyrektora do spraw nauki w Instytucie Nauk Ekonomicznych, 1988–1992 dyrektorem Instytutu Organizacji i Zarządzania Przemysłem. Od 1990 do 1992 roku pełnił funkcję dziekana Wydziału Zarządzania Akademii Górniczo-Hutniczej.