John Ireland (ur. 11 września 1838 (data chrztu) w Burnchurch w Irlandii, zm. 25 września 1918) – amerykański duchowny rzymskokatolicki, pierwszy arcybiskup metropolita Saint Paul (1888–1918), jeden z czołowych przedstawicieli Kościoła amerykańskiego na przełomie XIX i XX wieku.
Kariera kościelna Data jego urodzenia nie jest znana. Wiadomo jedynie, że ochrzczony został 11 września 1838 roku. Jego rodzina wyemigrowała do USA w trakcie wielkiej fali migracyjnej po klęsce głodu i początkowo osiedliła się w stanie Vermont, aby ostatecznie w roku 1852 przenieść się na Terytorium Minnesoty do Saint Paul. Ówczesny ordynariusz Saint Paul wybrał młodego Irelanda, by ten kształcił się na kapłana. Skierował go na studia przygotowawcze do Francji, które ukończył z wyróżnieniem. Z nauki w Europie powrócił z wyjątkowa biegłością w języku francuskim, dał się także poznać jako wybitny mówca. Święcenia kapłańskie otrzymał 22 grudnia 1861 z rąk biskupa Thomasa Grace’a. Przez kilka miesięcy służył jako wikariusz katedralny, był następnie kapelanem wojskowym podczas wojny domowej. Od roku 1867 pracował jako proboszcz katedry w Saint Paul. Reprezentował biskupa Grace’a na Soborze Watykańskim I. 12 lutego 1875 otrzymał nominację biskupią na wikariusza apostolskiego Nebraski, z tytułem biskupa Maronea.