Zjednoczenie ruchu robotniczego right|350px Rosnąca liczba grup lewicowych spowodowała zorganizowanie w 1912 roku „Konferencji Jedności”. Konferencja miała na celu zjednoczenia partii lewicowych Nowej Zelandii, w tym umiarkowanej Partii Pracy i radykalnej Partii Socjalistycznej. Partia Socjalistyczna, odmówiła jednak udziału w konferencji, a utworzona na konferencji „Zjednoczona Partia Pracy” („United Labour Party”) powstała w wyniku przekształcenia Partii Pracy, której udało się przyjąć do organizacji szereg niezależnych działaczy.
Premier William Massey, którego rząd stłumił strajk górników w Waihi, doprowadził do kolejnej próby zjednoczenia środowisk socjalistycznych w 1913 roku. W drugiej konferencji wzięli udział także przedstawiciele Partii Socjalistycznej. Konferencja zakończyła się połączeniem Zjednoczonej Partii Pracy i Partii Socjalistycznej, obydwa ugrupowania utworzyły „Partię Socjaldemokratyczną”. Mniejszość członków Zjednoczonej Partii Pracy odrzuciła podjęta na kongresie decyzję i kontynuowała działalność pod dotychczasową nazwą.