Wielki Kryzys przyczynił się do zwycięstwa laburzystów w wyborach w 1935 roku.

Z czasem radykalizm Partii Pracy osłabł. Dwa lata po porażce wyborczej w 1949 roku, postulat „uspołecznienia środków produkcji” został usunięty z programu partii. Zmiana ta postrzegana jest niekiedy jako koniec w pełni socjalistycznego programu partii. John Alfred Alexander Lee opuścił partię i utworzył nową Demokratyczną Partię Pracy, mimo ideowości, wielu członków opuściło nową partię głównie z powodu zbyt autokratycznych decyzji Lee wewnątrz struktur partii.

Ruch radykalny Jeszcze przed odsunięciem od władzy w Partii Pracy Hollanda, szczególnie po 1949 roku, wiele osób doszło do wniosku, że Partia Pracy zbyt odsunęła się od swych socjalistycznych korzeni. Zaledwie dwa lata po założeniu Partii Pracy, powstała „New Zealand Marxian Association”. Samo stowarzyszenie uległo wkrótce podziałom, w 1921 roku część członków, popierająca rewolucje rosyjską utworzyła Komunistyczną Partię Nowej Zelandii. Duża część marksistów odrzuciła rewolucję, uważając ją za zaprzeczenie prawdziwego socjalizmu. Na skutek rozłamu stowarzyszenie rozpadło się w 1922 roku.