thumb|240px|Grób Tadeusza Bełczewskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach Tadeusz Bełczewski (ur. 27 października 1923 w Iwaniskach k. Ostrowca Świętokrzyskiego, zm. 18 lipca 1999 w Warszawie) – polski i radziecki wojskowy, generał brygady ludowego Wojska Polskiego (wcześniej żołnierz Armii Czerwonej). Walczył z żołnierzami wyklętymi.
Życiorys W latach 30. skończył szkołę podstawową w Modliborzycach i kształcił się jako stypendysta gminny w Państwowym Gimnazjum im. Chreptowicza w Ostrowcu Świętokrzyskim. Podczas okupacji był robotnikiem rolnym w prywatnym gospodarstwie rolnym we wsi Oziębłów.
W sierpniu 1944 wstąpił do 121 Dywizji Strzeleckiej Armii Czerwonej i walczył m.in. pod Sandomierzem i Szumskiem. W styczniu 1945 został przyjęty na własną prośbę do ludowego Wojska Polskiego i skierowany do Oficerskiej Szkoły Piechoty nr 1 w Krakowie. Brał udział w walkach ze zbrojnym podziemiem i w ochronie linii kolejowych w Małopolsce i na Podkarpaciu. Ukończył kurs dowódców plutonu w Oficerskiej Szkole Piechoty nr 3 i Państwowe Liceum im. Kasprowicza Inowrocławiu. W latach 1946–1949 studiował i ukończył z wyróżnieniem Akademię Wojskową im. Michaiła Frunzego w Moskwie, po czym został wyznaczony na szefa sztabu 29 zapasowego pułku piechoty w Jeleniej Górze (w strukturach 11 Dywizji Piechoty).