Pierwszy rocznik ukończył studia w roku 1931 r. Prace magisterskie i dyplomowe z zakresu wychowania fizycznego, publikowano na łamach miesięcznika „Wychowanie Fizyczne”, którego redaktorem był Eugeniusz Piasecki.
Bogaty dorobek i działalność naukowa nauczycieli Studium, połączona z unikalną w Europie współpracą z Centralną Szkołą Wojskową Gimnastyki i Sportów w Poznaniu, w której E. Piasecki był kierownikiem naukowym oraz szerokie kontakty zagraniczne (głównie z krajami skandynawskimi) uczyniła poznański ośrodek przodującym w Polsce, w zakresie wychowania fizycznego, sportu i turystyki.
Wybuch II wojny światowej zahamował działalność Studium Wychowania Fizycznego. Zajęcia wznowiono 15 kwietnia 1945 r. w identycznym programie jak przed wojną. Studium działające następnie w strukturze Wydziału Lekarskiego Akademii Medycznej w Poznaniu, zostało 5 lipca 1950 przekształcone rozporządzeniem Rady Ministrów w Wyższą Szkołę Wychowania Fizycznego. Rektorem WSWF mianowano prof. dr hab. Jana Krotoskiego, dziekanem został mgr Józef Burbelka. Zwiększone zapotrzebowanie na nauczycieli dla rozwijającego się szkolnictwa sprawiło, że w Uczelni powołano Zaoczne Studium dla Pracujących (w 1964 r.) i jego punkty konsultacyjne oraz w 1971 r.