Aaronios (grecki:Ἀαρώνιος) lub Aaron (Ἀαρών) – nazwy arystokratycznego rodu bizantyjskiego, którego korzenie sięgają XI wieku. Aaroniosowie byli potomkami ostatniego bułgarskiego cara, Iwana Władysława.
Po śmierci Iwana w Dyrrchachium w 1018 roku i załamaniu się państwa bułgarskiego, caryca Maria, uciekła wraz z dziećmi do Konstantynopola. Cesarz Bazylii II przyjął uchodźców ze wszystkimi honorami i obdarzył tytułami oraz posiadłościami. Maria otrzymała tytuł zōstē patrikia, najwyższy tytuł jaki w Bizancjum mogła otrzymać kobieta niebędąca małżonką cesarza.
Maria miała sześciu synów, z których trzech nie chciało się pogodzić z upadkiem państwa bułgarskiego i próbowało kontynuować walkę przeciwko Bizantyjczykom. Presjan, Ałusijan i Aaron zebrali ocalałe wojska i bronili swych pozycji wokół góry Tomor. Po pewnym czasie Bizancjum zmusiło ich do kapitulacji i dołączyli do matki na dworze w Konstantynopolu. Wszyscy trzej zostali obdarzeni tytułami i godnościami wojskowymi lub cywilnymi.