Bitwa pod Askalonem – bitwa lądowa, która rozegrała się 12 sierpnia 1099 roku pomiędzy krzyżowcami a wojskami Fatymidów, idącymi z odsieczą oblężonej Jerozolimie. Jest często uważana za ostatnią bitwę I wyprawy krzyżowej.
Przed bitwą Wielki wezyr Fatymidów Al-Afdal w czerwcu 1099, na wieść o rozpoczętym oblężeniu Jerozolimy przez wojska I wyprawy krzyżowej rozpoczął organizację armii pod Askalonem w celu uderzenia z odsieczą dla Jerozolimy. Obóz armii znajdował się najprawdopodobniej po północno-wschodniej stronie Askalonu. Główne siły zostały przetransportowane droga morską z półwyspu Synaj, gdzie dotarły dopiero około 4 sierpnia. Przez ten czas Jerozolima została już zdobyta przez chrześcijan.
Po osiągnięciu głównego celu krucjaty i zajęciu miasta, przywódcy wyprawy ogłosili Gotfryda z Bouillon nowym władcą Jerozolimy. Nie chciał on jednak przyjąć tytułu królaGotfryd uważał, że nikt nie powinien być królem w mieście, w którym Jezus Chrystus nosił koronę cierniową. i na jego prośbę przyznano mu miano Obrońcy Grobu Świętego (łac. Advocatus Sancti Sepulchri)Wilhelm z Tyru, IX, 2, t. I, cz. 1, s. 266-367.. Wkrótce po objęciu władzy, do Gotfryda przybyło poselstwo egipskie z żądaniem natychmiastowego opuszczenia Palestyny.