Przez jakiś czas jazda fatymidzka próbowała uratować sytuację spowalniając atak, aby dać trochę czasu na organizację szyku piechoty, ale manewr się nie udał i linia obrony została przerwana. Po kilkugodzinnej walce wojsko egipskie rozpierzchło się. Lewe skrzydło armii Al-Afdala wycofało się ku wybrzeżu, szukając schronienia na statkach, ścigane przez wojska Rajmunda z Tuluzy. Prawe skrzydło, za którym puścił się w pogoń Gotfryd z Bouillon uciekło na południe. Spory oddział egipski schronił się w gaju figowców, gdzie krzyżowcy wszystkich spalili żywcem. Siły Roberta z Normandii i Tankreda wdarły się do obozu Fatymidów, gdzie straż przyboczna Roberta zdobyła chorągiew wezyra i wiele jego osobistych rzeczy. Sam Al-Afdal zbiegł do Askalonu, skąd wrócił statkiem do EgiptuOpisy bitwy można znaleźć w: Ibid., s. 210-216; Rajmund z Aguilers, XXI, s. 302-304; Fulcher z Chartres, I, XXXI, 1-11, s. 311-318; Albert z Akwizgranu, VI, 44-50, s. 493-497; Ibn al-Asir, Al-Kamil, s. 202..