3 kwietnia 1937 został przeniesiony do Wyższej Szkoły Wojennej i 8 maja tego roku wyznaczony na stanowisko wykładowcy taktyki piechoty. 13 października 1938 został mianowany dowódcą I batalionu 5 pułku piechoty Legionów w Wilnie.
Podczas kampanii wrześniowej oficer operacyjny Armii „Prusy” i szef sztabu Grupy Operacyjnej gen. Jana Kruszewskiego. Po kampanii przebywał w niewoli radzieckiej. Został zesłany do łagru Norylsk, gdzie pracował w kamieniołomach za kołem podbiegunowym. Po uwolnieniu służył w dowództwie Armii Polskiej na Wschodzie i 2 Korpusu Polskiego. Od 1944 r. zastępca dowódcy 6 Lwowskiej Brygady Piechoty. Następnie w Polskim Korpusie Przysposobienia i Rozmieszczenia.
Od 1949 r. komendant Kwatery Głównej Brygadowego Koła Młodych „Pogoń”. Prezydent RP na uchodźstwie August Zaleski mianował go generałem brygady ze starszeństwem z dniem 11 listopada 1966 r. w korpusie generałów. W 1967 r. zwolniony ze stanowiska komendanta „Pogoni” przez gen. Władysława Andersa po odmowie zrzeczenia się nadanego stopnia. W odpowiedzi poinformował, że rozwiązał „Pogoń”, przekształcając ją w Polską Organizację Wojskową i Niepodległościową „Pogoń” [dostęp 2012-09-24]..
Został pochowany w Warszawie na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 198-5-28).
Był żonaty, miał córkę Bożennę (ur.