Socjalizm połączony z wczesno jakobińskimi ideałami radykalnego republikanizmu lawirował między demokratyzmem, antyklerykalizmem (opozycja wobec roli Kościoła w kontrolowaniu francuskiego życia społecznego i kulturalnego) i gospodarką socjalistyczną, idee te stały się stopniowo fundamentami francuskiej lewicy. Większość praktykujących katolików z wiejskich regionów nadal głosowało na konserwatystów, natomiast ludność obszarów najbardziej otwartych na idee Wolności, Równości, Sprawiedliwości w czasie rewolucji z 1789 głosowała na socjalistów.
XIX wiek Paryż przez cały XIX wiek był uważany za miejsce narodzin ruchów powstańczych i nieformalną stolicę europejskich rewolucjonistów. Po rewolucji francuskiej z 1789 roku i okresie I Cesarstwa Francuskiego doszło do „restauracji burbońskiej” w wyniku której do władzy powróciła obalona w wyniku rewolucji dynastia Burbonów. Biały terror ze strony rojalistów uderzył w lewicę, wśród monarchistów doszło jednak do rozłamów, przeciwko władzy absolutnej występowali umiarkowani legitymiści, co ostatecznie doprowadziło do upadku rządów Karola X. W lipcu 1830 roku wybuchła kolejna francuska rewolucja. Rewolucjonistom udało się udaremnić próbę powrotu do Ancien régime zapoczątkowaną przez Karola X. W wyniku rewolucji udało się wprowadzić monarchię konstytucyjną nazwaną monarchią lipcową.