Hiacynta (oryg. wł. Giacinta) – powieść Luigiego Capuany, opublikowana po raz pierwszy w 1879 roku. Jedna z pierwszych włoskich powieści werystycznych; w założeniach autora miała służyć jako wzorzec gatunkowy nowoczesnej powieści naturalistycznej.
Okoliczności powstania Hiacynta była pierwszą powieścią Luigiego Capuany, który do tej pory zajmował się krytyką literacką i teorią literatury. W założeniach autora miała być to wzorowa realizacja nowego typu powieści (tj. powieści naturalistycznej lub werystycznej), który wcześniej charakteryzował w swoich esejach jako najdoskonalszy gatunek literacki. Pisząc utwór, Capuana przede wszystkim dążył do pełnego dostosowania go do założeń teoretycznych poetyki naturalistycznej, naśladując twórczość Emila Zoli – jemu też zadedykował dzieło.
Treść Główna bohaterka utworu, Hiacynta Marulli, jest córką urzędnika niskiego szczebla, Paolo Marulliego, i jego żony Teresy. Niechciana przez matkę, która stale zdradza swojego męża, człowieka słabego charakteru, wychowuje się na wsi, u wynajętej niańki. Jako dziewczynka zostaje zgwałcona przez parobka Beppe, nie zdaje sobie jednak sprawy z charakteru poniesionej krzywdy. Dopiero po osiągnięciu pełnoletności zaczyna dręczyć ją niejasne poczucie winy i głęboki wstyd.