Napęd Napęd stanowiła dwucylindrowa maszyna parowa, o średnicy cylindrów 127 cm (50 cali) i skoku tłoka 76,2 cm (30 cali). Maszyna była pozioma, podwójnego rozprężania, o mocy indykowanej 700 KMRobert Gardiner, Roger Chesneau, Eugene Kolesnik (red.): Conway’s All The World’s Fighting Ships 1860-1905. Londyn: Conway Maritime Press, 1979. (ang.) s. 118.. Korbowody napędzały bezpośrednio wał pojedynczej czterołopatowej śruby o średnicy 4 m (13 stóp). Parę dostarczały cztery kotły typu płomieniówkowego (lokomotywowego), ponadto okręt miał kocioł pomocniczy. Pojedynczy ster był dwuczęściowy (jego skrajna część wychylała się bardziej), lecz mimo to okręt był słabo sterowny, zwłaszcza w trudnych warunkach żeglugowych, a przy większej prędkości miał tendencje do odchylania się na prawo. Nie osiągnął też projektowej prędkości 9,5 węzła, a jedynie maksymalnie 6,5 węzła pod parą i żaglami, co było efektem pękatego kadłuba na rufie oraz zbyt małej średnicy śruby. Zapas paliwa wynosił 350 ton węgla.