Krytykowano jedynie niższą odporność pancerza przeciwko ostrzałowi wzdłuż jednostki oraz przeciwko pociskom spadającym z góry, lecz w praktyce nie okazało się to mieć znaczenia. Podczas akcji pod Charlestonem kładziono dodatkowo na pokładzie worki z piaskiem, w celu zmniejszenia ryzyka ze strony padających stromo pocisków. Ujemną cechą w kontekście zastosowania jednostki okazało się spore zanurzenie (chociaż mieszczące się w pierwotnej specyfikacji), utrudniające podchodzenie blisko brzegu, szczególnie w połączeniu z niewielkim zakresem kątów podniesienia dział, ograniczającym ich donośność. Wynikało to z tego, że „New Ironsides” nie był okrętem ściśle przybrzeżnym i miałby przewagę nad monitorami w razie starć z okrętami wroga na otwartym morzu, do których mimo to nie dochodziło podczas wojny domowej. Ustępując znacznie europejskim pancernikom, jak „Gloire” i HMS „Warrior” w prędkości, miał od nich lepsze uzbrojenie, przy porównywalnym pancerzu. Na skutek wrażenia wywołanego bitwą na Hampton Roads, górę w marynarce Unii wzięli jednak zwolennicy monitorów i „New Ironsides” pozostał jedyną amerykańską fregatą pancerną.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — USS New Ironsides · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.