Jednak już w 1932, po spotkaniu ze Stalinem w Soczi, Beria uzyskał bezpośredni dostęp do Stalina, co stało się przyczyną upadku Łakoby.

Gdy Beria przejął rządy w Gruzji, zaczęła się między nim a Łakobą rywalizacja o względy Stalina, zaogniona decyzją Stalina o likwidacji odrębnej radzieckiej republiki abchaskiej i podporządkowaniu jej radzieckiej republice gruzińskiej (1931). W 1934 Łakoba opublikował książkę „Stalin i Haszim”Simon Sebag Montefiore Stalin. Młode lata despoty, Warszawa 2008, przypis na s. 118, , będącą pochlebną historią przedrewolucyjnej działalności Stalina. W odpowiedzi Beria, z pomocą usłużnych historyków, wydał pod swoim nazwiskiem książkę „Z dziejów organizacji bolszewickich na Zakaukaziu”, którą zadedykował „swojemu ukochanemu mistrzowi – Wielkiemu Stalinowi”. Zasługi Berii w sterroryzowaniu Gruzji oraz sfałszowana książka, umacniająca kult Stalina sprawiły, że Beria doczekał się kolejnego awansu, zostając członkiem Komitetu Centralnego WKP(b).