Po zakończeniu tej fazy testów samolot został całkowicie przebudowany. Z pierwszej wersji samolotu niezmieniona została tylko mieszcząca silnik część dziobowa, kadłub przed kabiną pilota został wydłużony o 20 cali (50 cm), a samonośne skrzydła zostały zastąpione standardowymi wówczas skrzydłami z zastrzałami. Powiększono rozpiętość i powierzchnię nośną skrzydeł, lotki został przeniesione z górnego na dolne skrzydło i powiększono powierzchnie sterowe ogona. Zmieniono także położenie chłodnicy która została przeniesiona z dzioba samolotu pod kadłub.
W tej wersji samolot mierzył 6,60 m długości, a jego rozpiętość skrzydeł została zwiększona do 8,12 m.
Po zmianach samolot osiągnął maksymalną prędkość 190 mil na godzinę (305 km/h), ale nadal był trudny w pilotażu. Po oblataniu go w Ithace, samolot został przekazany do bazy USAAS McCook Field, gdzie w czasie jego pierwszego lotu w marcu 1926 doszło do awarii chłodnicy oleju. W rękach pilotów USAAS samolot wykonał jeszcze tylko cztery loty, krytykowano jego własności pilotażowe oraz dużą prędkość lądowania.