Kazimierz Ustrzycki herbu Przestrzał (ur. 1758 przypuszczalnie we WróblewicachWróblewicach vel Wróblowicach, gdyż już „Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich” pod red. Bronisława Chlebowskiego, (tom XIV), Warszawa, druk „Wieku” Nowy Świat 61, 1895, tom XIV, str. 21. podaje obie nazwy Wróblowice w Wikimapii koło Drohobycza (dziś na Ukrainie), zm. 1 października 1786 w tychże Wróblewicach) – polski poeta i satyryk.
Syn Bogusława Augustyna Ustrzyckiego z Uniechowa, kasztelana inowłodzkiego i Siemianowskiej, brat pamiętnikarki Urszuli i jej pierwszy nauczyciel’’Archiwum Wróblewieckie – Zeszyt I’’, wyd. Władysław Tarnowski dla Księgarni Jana Konstantego Żupańskiego w Poznaniu, druk J. I. Kraszewski w Dreźnie, 1869, str. 123., siostrzeniec Andrzeja Mokronowskiego. Kształcił się w Collegium Nobilium w Warszawie i w podróżach do Włoch i Austrii. W 1778 roku był posłem na Sejm z Inflant. Uczestnik obiadów czwartkowych i szambelan króla Stanisława Augusta. Był wolnomularzem, członkiem loży Bouclier du Nord à l’Orient de Varsovie. W roku 1781 został odznaczony Orderem św. Stanisława, a w r. 1784 został radcą Rady Nieustającej. Wskutek śmierci ojca 14 grudnia 1784 odziedziczył rodzinne Wróblewice, które przegrał w kartyWróblewice odkupiła za swój posag siostra Kazimierza, Urszula z Ustrzyckich Tarnowska.