Eoabelisaurus – rodzaj teropoda z grupy ceratozaurów, prawdopodobnie abelizauryda, żyjącego w środkowej jurze (aalen lub bajos) na terenach dzisiejszej Ameryki Południowej. Gatunkiem typowym jest E. mefi, którego holotypem jest okaz MPEF PV 3990 z zachowaną tylną częścią czaszki i prawie kompletnym szkieletem pozaczaszkowym, odkryty w osadach formacji Cañadón Asfalto na terenie argentyńskiej prowincji Chubut.
Nazwa rodzajowa Eoabelisaurus pochodzi od greckiego słowa eos, oznaczającego świt, oraz od nazwy rodzaju typowego rodziny Abelisauridae, Abelisaurus. Epitet gatunkowy mefi nawiązuje do popularnego skrótu nazwy Museo Paleontológico Egidio Feruglio, gdzie znajdują się jego skamieniałości – MEF.
Budowa E. mefi był średniej wielkości teropodem, osiągającym ok. 6–6,5 m długości. Jego autapomorfiami są: kość kwadratowa ze zgrubiałym przyśrodkowym dystalnym (dalszym) końcem stawowym i prawie równoległymi kłykciami stawowymi; podwójna blaszka kostna w kształcie litery V na środkowych kręgach grzbietowych między wyrostkiem poprzecznym dolnym (parapophysis) a blaszką kostną łączącą przedni wyrostek stawowy z górnym wyrostkiem poprzecznym (prezygodiapophyseal lamina); kość łokciowa z bardzo rozrośniętym wyrostkiem łokciowym (olecranon), na który przypada ponad 30% długości tej kości;