W latach 2000–2005 udało się wprowadzić do służby, podarowane przez kraje NATO fregaty rakietowe (Stany Zjednoczone) i okręty podwodne (Norwegia), które zastąpiły radzieckie jednostki starszej generacji. Najważniejszymi działaniami polskiej Marynarki Wojennej po 1989 były operacje „Pustynna Burza” (1990-1991), „Iracka Wolność” (2002-2003) oraz „Aktywny Wysiłek” (2005-2006).

Organizacja mały|ORP „Mazur” mały|ORP „Wicher” mały|ORP „Iskra” mały|ORP „Bałtyk” mały|ORP „S1” mały|ORP „Orzeł” mały|ORP „Gryf” mały|ORP „Conrad” mały|ORP „Ślązak”

Struktura organizacyjna Marynarki Wojennej z 1924: Kierownictwo Marynarki Wojennej Dowództwo Floty i Obszaru Nadmorskiego dywizjon torpedowców dywizjon ćwiczebny eskadra szkolna lotnictwa morskiego Komenda Portu Wojennego Gdynia Dowództwo Flotylli Wiślanej dywizjon monitorów 1 grupa kutrów uzbrojonych 2 grupa kutrów uzbrojonych Komenda Portu Wojennego Toruń Komenda Portu Wojennego Modlin Dowództwo Flotylli Pińskiej grupa statków pancernych 1 grupa kutrów uzbrojonych 2 grupa kutrów uzbrojonych Komenda Portu Wojennego Pińsk Oficerska Szkoła Marynarki Wojennej Szkoła Specjalistów Morskich Kadra Szeregowych Floty Centralne Składy Techniczne

Struktura organizacyjna Marynarki Wojennej z 1939: Kierownictwo Marynarki Wojennej Dowództwo Obrony Wybrzeża dywizjon kontrtorpedowców dywizjon okrętów podwodnych morski dywizjon lotniczy Dowództwo Morskiej Obrony Wybrzeża