Jest biologiem.
Autor używa tu neologizmów, opisując świat przyszłości, jak: meteorytyka, prediktor, pociągi stratosferyczne, wóz międzyplanetarny.
Odbiór Antoni Smuszkiewicz i Stanisław Frycie uważają datę wydania Astronautów za umowny początek najnowszego okresu w dziejach polskiej fantastyki naukowej. Smuszkiewicz pisze, że powieść doczekała się tyle różnych „recenzji, omówień i polemik” jak żaden inny z polskich utworów fantastycznonaukowy, choć przyjęto ją „dość chłodno i ostrożnie”. Frycie również podaje, że książce towarzyszyło powszechne zainteresowanie, o czym świadczy duża liczba recenzji, które zebrała powieść (do połowy lat 70. żaden inny utwór fantastyczny nie miał nawet połowy takiej liczby recenzji). Przytacza opinie proroczo przewidujące „narodziny nowego talentu pisarskiego”. Podobnie Andrzej Stoff określa ją „książką niezwykłą”, wyróżniającą się na tle socrealistycznej literatury swoich czasów. Poza haraczem złożonym obowiązującej doktrynie miała niezaprzeczalne wartości literackie: „polot wyobraźni, żywa przygoda, zaspokojenie potrzeby niezwykłości”.