Kazimierz Mitera (ur. 16 listopada 1897 w Skołyszynie, zm. 17 listopada 1936 w Krakowie) – polski malarz, pedagog i krytyk sztuki.
Życiorys Urodził się jako syn nauczycieli Adolfa i Walerii z domu Hnatowicz. Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich w 1914 i służył w szeregach 1 pułku ułanów Legionów Polskich. Od 1915 był żołnierzem armii austriackiej. Podczas mobilizacji w listopadzie 1918 wstąpił do Batalionu Akademickiego i walczył w obronie Lwowa i Przemyśla. Następnie został członkiem załogi pociągu pancernego „Smok”, z którą uczestniczył w walkach pod Borysławiem i Lwowem. 21 lutego 1919 został pojmany i uwięziony przez Ukraińców, został uwolniony po dwóch miesiącach. Został przeniesiony do batalionu kolejowego z którym brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, a po zakończeniu działań wojennych uczestniczył w odbudowie linii kolejowych na Kresach Wschodnich. Działał również w organizacjach zajmujących się repatriacją Polaków z Syberii i centralnej Rosji. Po 1922 studiował równocześnie na krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych i na Wydziale Historii Sztuki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Był współzałożycielem Związku Zawodowego Polskich Artystów Plastyków, piastował funkcję redaktora naczelnego „Głosu Plastyków”, w którym publikował również felietony własnego autorstwa.