Teofil Wojciech Zieliński (ur. 18 grudnia 1895 w Krakowie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – kapitan administracji (piechoty) Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Fryderyka i Katarzyny z domu Łaptaś urodzony 18 grudnia 1895 w Krakowie.
W czasie I wojny światowej służył w Legionach w 2 i 3 pułku piechoty.
Wstąpił do Wojska Polskiego. W czasie wojny polsko-bolszewickiej służył w 4 pułku piechoty Legionów oraz w 54 pułku piechoty Strzelców Kresowych.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku i w 1922 został zweryfikowany do stopnia porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Służył w 20 pułku piechoty, gdzie był dowódcą plutonu. W 1924 roku został awansowany na kapitana piechoty. W sierpniu 1929 został przeniesiony do Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie na stanowisko dowódcy kompanii pionierów. W czerwcu 1935 został przeniesiony do baonu szkolnego piechoty w Zambrowie z pozostawieniem na kursie specjalizującym dla wykładowców historii wojskowej w Wojskowym Biurze Historycznym w Warszawie. W 1937 lub 1938 został przeniesiony do korpusu oficerów administracji, grupa administracyjna.