Obliczenia konstrukcyjne wykonywane są przy założeniach upraszczających: przepływ jest stacjonarny, a ciecz jest nieściśliwym płynem idealnym, ciśnienie nad swobodną powierzchnią cieczy w zbiorniku górnym i w punkcie wypływu jest jednakowe (zwykle równe ciśnieniu atmosferycznemu, w warunkach normalnych 1013 hPa), lewar ma stałą średnicę, która jest na tyle duża, że można pominąć różnice ciśnień między punktami przekroju rurociągu, prędkość obniżania się poziomu cieczy w zbiorniku jest znikomo mała w stosunku do liniowej prędkości wypływającej cieczy.
Zasada zachowania energii, zastosowana przy tak sformułowanych założeniach, prowadzi do stwierdzenia, że niezależnie od kształtu naczynia, prędkość cieczy wypływającej z lewara wynosi:
Wysokość wyniesienia rurociągu nad górną powierzchnię swobodną przy której nie zostanie osiągnięte ciśnienie odpowiadające wrzeniu cieczy określa wzór:
gdzie: – różnica między poziomem powierzchni cieczy w zbiorniku górnym i poziomem punktu wypływu, – przyspieszenie ziemskie.
Z powyższego wynika, że ilość cieczy wypływającej lewara zależy od pola przekroju lewara i różnicy poziomów cieczy.