Z dużym prawdopodobieństwem jest to portret osoby z bliskiego kręgu Goi, co potwierdza bezpośrednia i pewna siebie postawa kobiety, wskazująca na wzajemne zaufanie malarza i modelki.
W przeciwieństwie do subtelnie namalowanej twarzy, strój kobiety powstał bez dbałości o szczegóły. Złote zdobienia na czarnych rękawach jedwabnej sukni powstały przy użyciu szybkich i lekkich pociągnięć pędzla, sprawiających wrażenie szkicu, niemal impresjonistycznych. Podobnie energicznie naniesione plamy tworzą lekki prześwitujący szal, który okrywa suknię. Oszczędne lecz precyzyjne pociągnięcie pędzlem zaznacza ucho. Dłonie ubrane w białe rękawiczki oplatają złotą rękojeść trudnego do określenia przedmiotu – być może jest to parasolka lub laska. Częstym motywem kobiecych portretów Goi był wachlarz, według hrabiego Viñazy modelka trzyma właśnie ten przedmiot oparty o suknię. Jednak siła gestu modelki wydaje się go wykluczać. Delikatne światło, które spowija kobietę, nadaje jej postaci wyjątkowy realizm.
Istnieje kopia tego obrazu w kolekcji spadkobierców Manuela Lorenza Parda w Madrycie.