W styczniu 1968 powrócił na stanowisko zastępcy dowódcy do spraw liniowych 10 Dywizji Pancernej, 6 maja 1968 objął dowództwo 11 Drezdeńskiej Dywizji Pancernej w Żaganiu. Pod jego dowództwem dywizja wzięła udział w interwencji zbrojnej Państw Układu Warszawskiego w Czechosłowacji w sierpniu 1968. 9 października 1968 uchwałą Rady Państwa PRL awansował do stopnia generała brygady. Nominację wręczył mu 12 października 1968 w Belwederze przewodniczący Rady Państwa PRL marszałek Polski Marian Spychalski. W listopadzie 1973 obowiązki dowódcy dywizji przekazał płk. dypl. Józefowi Użyckiemu. Od listopada 1973 pełnił obowiązki, a 17 stycznia 1974 został komendantem Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Pancernych im. Stefana Czarnieckiego w Poznaniu. 6 listopada 1976 został przeniesiony na stanowisko szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Poznaniu. W 1981 sztab którym kierował otrzymał najwyższe wyniki w Śląskim Okręgu Wojskowym.
Był delegatem na VI Zjazd PZPR (1971), działał społecznie w ZBoWiD i Lidze Obrony KrajuJanusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990 t. IV: S-Z, Toruń 2010, s. 216-219.