Wskutek knowań, car Mikołaj II wydał rozporządzenie zakazujące dalszego organizowania oddziałów polskich i wcielenia istniejących do pospolitego ruszenia. W efekcie tego, na skutek rozkazu generał-gubernatora z 5 lutego 1915, Legion Lubelski stał się 740 Drużyną Lubelską Pospolitego Ruszenia, w składzie 104 Brygady Pospolitego Ruszenia (dowódca generał Piotr Szymanowski). Legion Puławski stał się zaś 739 Drużyną Nowoaleksandryjską. Formowania Legionu Lubelskiego nie ukończono wskutek utrudnień stwarzanych przez władze. Liczebność II Legionu sięgnęła 800 ochotników, jednakże część zwolniono, gdyż władze rosyjskie nie przydzieliły koszar. Dopiero w marcu, po odejściu na front I Legionu, formowanie Legionu Lubelskiego przeniesiono do Puław, gdzie umieszczono też sztab 104 Brygady. Formowanie nadal natrafiało na przeszkody, a ostatecznie w lipcu 1915, na skutek odwrotu rosyjskiego, II Legion przeznaczono jako uzupełnienie walczącego na froncie I Legionu. 13 października 1915 Legion rozformowano.
15 października 1915 w wyniku starań oficerów Polaków, pozostali