XX wieku.
Siły Zbrojne PRL W Wojsku Polskim mundury polowe w kamuflażu „moro” występowały w kilku odmianach.
Wariant zwykły thumb|Mundur polowy żołnierza wojsk lądowych (wariant zwykły) Mundury szyte były z dwóch wariantów materiału o plamkach zielonych (wojska lądowe) i czarnych (lotnictwo, marynarka).
Pierwszy wzór wprowadzono w roku 1968. Bluza zapinana była na pięć krytych guzików oraz miała pięć kieszeni. Z przodu na klatce piersiowej naszyto dwie kieszenie zapinane na jeden odkryty guzik z wizerunkiem orła wykonany z tworzywa (prawa kieszeń była przeznaczona na Indywidualny Dozymetr DP-70). Podobną kieszeń naszyto na lewym ramieniu - była ona przeznaczona na opatrunek osobisty. Wewnątrz bluzy umieszczono dwie kieszenie. Po prawej - płaską, przeznaczoną na chusteczkę do nosa, a po lewej miechowatą – na latarkę. Obie kieszenie były zapinane na guzik płaski wykonany z tworzywa. Na ramionach umieszczono naramienniki (zapinane na odkryte guziki z orzełkiem), na które nakładano pochewki z oznaką posiadanego stopnia. Na rękawach (pod wszyciem rękawa) umieszczono po trzy poziome paski służące do zamontowania indywidualnego kamuflażu. W celu ułatwienia kucania i czołgania się, bluza u dołu po bokach miała dwa rozcięcia pionowe.