22° halo mogą być widoczne aż 100 dni w roku.
Powstawanie Halo 22° powstaje w wyniku załamania w promieni słonecznych (światła białego) w sześciokątnych kolumnowych kryształkach lodu zawieszonych w powietrzu; gdy promień przechodzi przez dwie boczne ścianki kryształu tworzące kąt 60°, minimalny kąt odchylenia promieni przy takim przejściu jest w przybliżeniu równy 22° (średnio 21,84°, 21,54° dla światła czerwonego i 22,37° dla niebieskiego). Wskutek istnienia różnych współczynników załamania światła o różnej długości fali pojawiają się kolorystyczne efekty rozszczepienia.
Światło przechodząc przez sześciokątne kryształy lodu odchylane jest przy wejściu i wyjściu z kryształu, promień wychodzący tworzy z wchodzącym kąt od 22° do 50°. Najwięcej promieni załamuje się pod kątem niewiele większym od minimalnego, dlatego halo jest najjaśniejsze tuż przy jego wewnętrznej krawędzi i słabnie dla coraz większych kątów. Ponieważ światło nie załamuje się pod kątem mniejszym niż 22°, niebo jest ciemniejsze wewnątrz halo. Efekt ciemniejszego wnętrza jest podobny do pasa Aleksandra, który leży między pierwotnym a wtórnym łukiem tęczy.