Magistrat miasta Poznania (1919–1939) (od 1934: Zarząd Miejskinazwa Magistrat była używana także po 1933) – polski organ władzy wykonawczo-zarządzającej w gminie miejskiej działający w Poznaniu w okresie 1919–1939.

Organizacja Magistrat działał na podstawie ordynacji miejskiej z 1853 oraz przepisów instrukcji dla magistratów miejskich z 25 maja 1835 i rozporządzenia z 12 sierpnia 1897; w 1934 wprowadzony został regulamin pracy.

Członkowie Magistratu dzielili się na płatnych i niepłatnych. Każdy obywatel uprawniony do głosowaniaz wyjątkiem przewlekle chorych, wyjeżdżających często z powodu interesów oraz tych którzy ukończyli 60 rok życia mógł zostać powołany na okres co najmniej 3 lat na stanowisko niepłatnego (honorowego) członka Magistratua także innego urzędu w administracji samorządowej miasta, np. radnego, członka miejskich deputacji administracyjnych, naczelnika okręgu lub opiekuna społecznego (radca ubogich). Liczba niepłatnych członków była zależna od liczebności miastamiasto z liczbą mieszkańców 60-100 tysięcy miało prawo do 10 radców niepłatnych oraz 2 kolejnych w przypadku zwiększenia populacji o 50 tysięcy;