Córki Bożej Miłości w Polsce Pierwsze polskie placówki zgromadzenia powstały na terenie zaboru austriackiego. Były to: klasztor świętej Hildegardy w Białej Krakowskiej (zał. 1885), Instytut Marii w Krakowie (1886) i klasztor Villa Providentiae na Woli Justowskiej k. Krakowa (1913). Wszystkie te domy stanowiły własność Zgromadzenia. Po upadku Austro-Węgier i po zmianie granic, placówki te utworzyły odrębną prowincję polską. Dom prowincjalny otwarto w Krakowie, a jego pierwszą przełożoną była matka Ludwika Binder (1856-1944). Następne domy powstały w Pabianicach (1919), Pleszowie (1930), Wilkowicach (1930) i Jastrzębiu-Zdroju (1939). We wszystkich tych domach siostry poświęcały się działalności oświatowo-opiekuńczej. W 1984 r. siostry przejęły Dom Pomocy dla Osób Niepełnosprawnych w Prusach w zamian za budynki w Pleszowie. O ile jednak wcześniej pracowały głównie w szkołach i instytucjach prowadzonych przez zgromadzenie, o tyle nowością było podjęcie pracy katechetycznej w szkołach powszechnych. Po II wojnie światowej powstały kolejne domy np. w Bytomiu, Wojsce, Pilchowicach, Katowicach, Witowie, Krynicy, Lublinie czy Warszawie. Siostry podjęły też posługi w narodowym sanktuarium na Jasnej Górze.