Wkrótce potem doszło wśród Terwingów do rozłamu: część opowiedziała się po stronie nowego pretendenta: Fritigerna, który pokonany przez Atanaryka zbiegł do Rzymian. Ci udzielili Fritigernowi pomocy i wspólnie zmuszono Atanaryka do ucieczki. Gdy pomiędzy Atanarykiem a Fritigenrem doszło do porozumienia i jakiejś formy podziału wpływów, nastąpiło wydarzenie brzemienne w skutkach dla historii całej Europy: najazd Hunów. Atanaryk postanowił stawić opór Hunom nad granicznym Dniestrem, z pomocą przyszły mu oddziały Greutungów i Alanów pod wodzą Safraksa i Alatheusa. Hunowie jednak dzięki fortelowi obeszli pozycje Atanaryka i uderzyli nieoczekiwanie na jego obóz, zmuszając go do wycofania się w mniej dostępne, górzyste rejony Karpat. Atanaryk miał wtedy zarządzić zbudowanie umocnień zwanych Wałem Atanaryka (według Ammiana Marcelina wał ów przebiegał od Prutu do Dunaju, przez kraj Tajfalów). Wtedy też doszło do ostatecznego rozłamu wśród Terwingów, mniejsza część została przy Atanaryku, pragnąc kontynuować walkę w dotychczasowych siedzibach, natomiast przeważająca część, na której czele stał Fritigern i Alawiw, zdecydowała się na opuszczenie Gocji i przeniesienie się na teren państwa rzymskiego za Dunaj. Warte zaznaczenia jest, że antagonizm pomiędzy Fritigernem a Atanrykiem miał po części podłoże religijne.