Jan Talaga (ur. 6 maja 1876 w Zembrzycach koło Suchej Beskidzkiej, zm. 22 kwietnia 1955 w Krakowie) – polski malarz, członek ruchów artystycznych Młodej Polski i Secesji Wiedeńskiej
Życiorys Syn Stanisława i Barbary z d. Żmudka, drugi z piątki ich dzieci. W 1915 r. ożenił się z Teresą Romanowską, córka Barbara (1924-1997).
Jan Talaga swoją edukację rozpoczął w szkole ludowej w rodzinnych Zembrzycach, kontynuował ją w krakowskiej szkole realnej, a następnie, w latach 1893 – 1898, pobierał nauki w Państwowej Szkole Przemysłowej, również w Krakowie.
Specjalizował się w malarstwie dekoracyjnym i przemyśle artystycznym. Zajmował się polichromią, współpracował z Józefem Mehofferem przy realizacji dekoracji ściennych w skarbcu katedry wawelskiej, dzięki temu został wysłany do Rzymu w celu podniesienia swoich kwalifikacji w tej dziedzinie. Uczył się u prof. Montiego, konserwatora sztuki w Watykanie. Po powrocie w 1900 roku wstąpił do krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Tu z kolei uczył się u Leona Wyczółkowskiego, Józefa Mehoffera, Juliana Fałata, Teodora Axentowicza i Jana Stanisławskiego. Otrzymał brązowy i srebrny medal uczelni. W 1900 r. był gościem na weselu Lucjana Rydla. W 1911 roku wyjechał ponownie do Włoch, aby uczyć się techniki fresku. Pracował i uczył się w katedrze w Loreto u prof. Ludwiga Seitza.