Podczas dyskusji dotyczącej opublikowanego 19 czerwca 2005 roku eseju Kevina Dole’a II pod tytułem What The Fuck is This All About, będącego próbą definicji gatunku, pojawił się termin bizarro fiction, przyjęty następnie przez twórców jako nazwa uprawianego przez nich rodzaju prozy.
Cechy gatunku Bizarro fiction jest zbliżone do szeroko pojmowanej fantastyki, a jego autorzy najczęściej używają w swojej prozie motywów i schematów wywiedzionych z science fiction, horroru czy fantasy. Podstawową różnicą jest występowanie w pozycjach bizarro fiction nieodłącznego pierwiastka „dziwności”, osiąganego takimi środkami jak absurdalne zestawienia postaci i sytuacji, hiberbola, czarny humor, elementy pastiszu, kreowanie surrealistycznego świata przedstawionego. Bizarro fiction odcina się od eksperymentalnej formy, kojarzącej się z literaturą awangardową, na rzecz eksperymentalnej treści. Aspirując do miana zjawiska czysto rozrywkowego, korzysta z dorobku popkultury poprzez liczne nawiązania do konkretnych jej wytworów i postmodernistyczną grę konwencjami w jej ramach wytworzonymi. Autorów tego nurtu szczególnie inspiruje tzw. kino kultowe oraz twórczość takich pisarzy jak Lewis Carroll, Philip K. Dick czy Kathe Koja.