Organy podatkowe próbowały jednak przeciwdziałać obejściu prawa mimo absencji jasnej regulacji prawnej w tym obszarze. W tym celu powoływały się na art. 58 Kodeksu Cywilnego, na gruncie którego czynność prawna sprzeczna z ustawą albo mająca na celu obejście ustawy jest nieważna. Poprzez analogię dopuszczały zanegowanie ważności transakcji w zakresie konsekwencji podatkowych, gdy intencją stron było obniżenie wysokości zobowiązania podatkowego, zwiększenie straty, czy podwyższenie nadpłaty lub zwrot podatku.
1.01.2003 r. wszedł w życie art. 24b Ordynacji podatkowej, na mocy którego organ podatkowy miał prawo pominąć skutki podatkowe czynności prawnej, jeśli jedynym jej celem było zredukowanie ciężaru opodatkowania (§ 1) oraz jeśli jej cel można było osiągnąć poprzez inną adekwatną czynność. W drugim przypadku organ mógł ustalić wysokość zobowiązania podatkowego wynikającego z tej adekwatnej czynności (§ 2).
Pierwszy paragraf został uchylony przez Trybunału Konstytucyjny wyrokiem z 11.05.2004 r. (sygn. akt K 4/03), w którym Trybunał orzekł m.in., że: