Saskie ostatki (August III) – powieść historyczna Józefa Ignacego Kraszewskiego, ukończona w San Remo w 1886 r. jako zamykająca cykl Dzieje Polski.
W dwutomowym wydaniu ukazała się dopiero w dwa lata po śmierci autora, będąc 228. w twórczości Kraszewskiego i zarazem ostatnią w jego życiu. W 1891 i 1899 opublikował ją następnie Michał Glücksberg w tanim wydaniu "Powieści historyczne J. I. Kraszewskiego" (tom 77-78). Był to już schyłek okresu pozytywizmu, a początek epoki narodzin nowych prądów i idei.
„W Saskich ostatkach Kraszewski dał jeszcze jeden przejmujący obraz upadku państwa polskiego. Skupił uwagę nie tyle na dość wątłej, schematycznej fabule, ile na kręgach życia obyczajowego, agonalnych przejawach życia społecznego i politycznego kraju”Włodzimierz Korolczuk w Przedsłowiu do wyd. 1991.. Pisarz oparł fabułę m.in. na materiałach źródłowych, do których dotarł podczas lat spędzonych w Dreźnie, wykorzystał też pamiętniki Marcina Matuszewicza.
Treść Rok 1763. W kraju panuje król August III z dynastii Wettynów, ukazany jako władca słaby i nieudolny. Faktycznie w jego imieniu rządzi Rzeczpospolitą i Saksonią wszechwładny minister Henryk Brühl.