thumb|240px|Czołg japoński Typ 95 Ha-Go zdobyty przez żołnierzy radzieckich. 240px|thumb|right|Żołnierze Armii Kwantuńskiej w czasie manewrów w 1941. – część Cesarskiej Armii Japońskiej, do roku 1931 stacjonująca głównie na terenie okupowanej Korei; później i w trakcie II wojny światowej na terenie marionetkowego, podporządkowanego Japonii państwa Mandżukuo, w 1945 rozbita przez Armię Czerwoną.
Historia Utworzona w 1907 dla ochrony południowomandżurskiej linii kolejowej, otrzymała status samodzielnej armii w 1919. 18 września 1931 przeprowadziła udaną prowokację zwaną incydentem mukdeńskim, dzięki której zajęła Mandżurię (rok później przekształcono Mandżurię na Mandżukuo). W 1935 składała się już z 200 tys. ludzi, co stanowiło połowę wszystkich wojsk lądowych Japonii. Po zaangażowaniu Cesarstwa w Chinach Północnych (incydent na moście Marco Polo) 7 lipca 1937, straciła priorytet w rozbudowie. W maju 1939 roku zaatakowała Mongolską Republikę Ludową, której pomocy udzieliła Armia Czerwona. Doszło do bitwy nad Chałchin-Goł, w czasie której Armia Kwantuńska poniosła dotkliwą klęskę, tracąc ponad 50 tys. żołnierzy, zabitych, rannych i wziętych do niewoli. Przez Iana Vernona Hogga klęska ta uznana została za największą w historii armii japońskiej. W 1939 dysponowała siłą 9 dywizji i liczebnością 270 tys. ludzi.