Wynikał też z panującej opinii, że trudno będzie pokonać Japonię.
Armia Kwantuńska w tym czasie liczyła około 881 000 żołnierzy. 1 Front: 3 i 5 Armia (razem 10 dywizji), 3 Front: 30 i 44 Armia (razem 9 dywizji) i 4 Samodzielna Armia (2 dywizje), 17 Front: 59 Armia i jednostki samodzielne (razem 7 dywizji), 2 Armia Lotnicza, 5 Armia Lotnicza i Sungaryjska Flota Rzeczna.
Razem z rezerwą było to: 31 dywizji piechoty, 9 brygad piechoty, 1 brygada specjalna (straceńców), 2 brygady pancerne. Liczebność tej armii to 443 tys. ludzi, 1155 czołgów, 5360 dział i 1800 samolotów. Do tych liczb należy doliczyć podległe dowódcy Armii Kwantuńskiej jednostki posiłkowe: Armii Mandżukuo, wojsk Mongolii Wewnętrznej oraz prowincji Suiyuan (około 300 tys.), co podniosło liczebność wojsk do 881 tys. ludzi.
Przeciw Armii Kwantuńskiej, Armia Czerwona użyła sił trzech frontów. Front Zabajkalski (17 Armia, 36 Armia, 39 Armia, 53 Armia, 6 Gwardyjska Armia Pancerna, 12 Armia Lotnicza i radz.-mong.