Już w dniu zabójstw ogłoszono jego poszukiwania w kraju, a następnie wszczęto poszukiwania międzynarodowe w związku z podejrzeniem wyjazdu za granicę. Laimutė Stankūnaitė i Andrius Ūsas otrzymali policyjną specjalną ochronę.
Sprawa zaczęła dzielić opinię publiczną na Litwie. Część uznała Drąsiusa Kedysa za bohatera, mściciela, który walczył z układem między sędziami i politykami w celu ochrony pedofilów. Inni uznali go za zbrodniarza bez skrupułów lub psychopatę, mszczącego się dla własnych celów. Po obu stronach publicznie opowiadali się przedstawiciele różnych grup zawodowych i społecznych, w tym dawni dysydenci, politycy i artyści.
20 kwietnia 2010 znaleziono zwłoki Drąsiusa Kedysa w pobliżu zbiornika wodnego pod Kownem. Według ustaleń śledczych mężczyzna zmarł tydzień wcześniej, a przyczyną zgonu było udławienie się wymiocinami, przy czym w jego krwi stwierdzono 3,7 promila alkoholu. Krewni Drąsiusa Kedysa zaczęli jednak głosić teorię o jego torturowaniu i zamordowaniu, o czym miałyby rzekomo świadczyć obrażenia ciała (w tym złamana kość udowa). Cztery dni po ujawnieniu zwłok mężczyzna został pochowany w Kownie.